Recensie Parool Een Flinke Linkse Vrouw

Recensie Parool Een Flinke Linkse Vrouw

Tenenkrommende banaliteit is Aaf Brandt Corstius op haar best (***)

Een Flinke Linkse Vrouw is een vrolijke, satirische komedie waarin de beste bedoelingen van welvarende, links georiënteerde mensen eens flink ter discussie worden gesteld. Het is de tweede toneeltekst van Aaf Brandt Corstius, dat net als haar eerste stuk Fifty Fifty is ondergebracht bij Mugmetdegoudentand.

Margje houdt van projectjes. Ze redt halfdode planten van de straat, maakt asielzoekers wegwijs in de Albert Heijn en neemt nu zelfs een dakloze Straatnieuws-verkoper in huis. Niet alleen om hem te helpen, maar ook om van hem te leren. Ze is barmhartig, hulpvaardig en vol compassie. Kortom, een flinke linkse vrouw.

En dat is meteen de titel van de tweede toneeltekst van Aaf Brandt Corstius, dat net als haar eerste stuk Fifty Fifty is ondergebracht bij Mugmetdegoudentand, en gespeeld door Marcel Musters en Lies Visschedijk. Het is een vrolijke, satirische komedie waarin de beste bedoelingen van welvarende, links georiënteerde mensen eens flink ter discussie worden gesteld.

Dialogen

Technisch zit die tekst prima in elkaar: in heldere scènes, met een consistent hoge grapdichtheid, komen we beetje bij beetje meer te weten over deze twee mensen. Margje manoeuvreert de dakloze Jan kundig in de slachtofferrol die ze voor hem voor ogen heeft, maar Jan blijkt er nog een aardig kapitalistische geheime agenda op na te houden. En ook de ogenschijnlijk onbaatzuchtige Margje blijkt geen grenzen te schuwen, en ontpopt zich tot een flinke, slinkse vrouw.

In een decor van vergeelde planten en een stapel verhuisdozen komen schijnbaar alledaagse onderwerpen als toiletbezoek, BN'ers en muzieksmaak voorbij. De banaliteit is vaak tenenkrommend - en dan is Corstius op haar best. Bijvoorbeeld wanneer Margje haar dakloze gast deelgenoot maakt van haar ongemak als er een UPC-monteur langskomt: waar moet je gaan staan als zo'n man bezig is? Het zijn perikelen waar Jan het antwoord ook niet op heeft. In dergelijke dialogen, vol humor en subtekst, is de voorstelling veel sterker dan in de soms wat ongeloofwaardige anekdotische ontwikkelingen.

Tempo en thema
Mutsers en Visschedijk hebben een fijne timing en laten hun personages in mum van tijd het karikaturale ontstijgen. Er zit een lekker tempo in de voorstelling, waardoor de personages zich rap ontwikkelen. Dat heeft ook een keerzijde: meer rust en meer focus op de emotionele lijnen zou deze voorstelling vaker uit de veilige kaders van de parodie trekken. Want het spanningsveld tussen deze twee mensen, dat nu vooral vet wordt aangezet, is eigenlijk interessanter dan de satirische schetsen.

Op hilarische en scherpe wijze komt aan het licht hoe manipulatief en obsessief deze linkse socialist is. Voyeuristisch en nietsontziend, achter de maskerade van de hulpbieder, passeert ze elke grens. Haar bevindingen deelt ze op een blog, schaamteloos reikhalzend naar de complimenterende reacties daarop.

Het is barmhartigheid bij de gratie van het etaleren ervan. De thematieken en de onderwerpen in deze voorstelling zijn helemaal geworteld in de actualiteit, en in combinatie met de frisse tekst en het sterke spel maakt dat dit tot een echte Mug-voorstelling. 

★★★☆☆

Bron: http://www.parool.nl/parool/nl/24/THEATER/article/detail/4176428/2015/11/02/Tenenkrommende-banaliteit-is-Aaf-Brandt-Corstius-op-haar-best.dhtml

 

Op deze site worden cookies gebruikt, wilt u hiermee akkoord gaan?