Interview Alix Adams over Het vervoegde leven

Interview Alix Adams over Het vervoegde leven

Alix Adams keert na veertien jaar als gastactrice terug bij mugmetdegoudentand. Ze speelt Het vervoegde leven, een ontroerende solovoorstelling over een onzichtbaar vrouwenleven. De voorstelling gaat op zaterdag 26 november in première in Theater Bellevue in Amsterdam.  

Wat voor soort voorstelling is Het vervoegde leven?

“Ik vind het een monument voor een ongezien leven. Langzaam ontvouwt zich een portret vol mooie en ook minder mooie herinneringen. Een heel herkenbaar gewoon leven, maar door er op in te zoomen toch ook weer bijzonder. In de voorstelling vertel ik over een oude demente dame die terug kijkt op alle stadia die ze doorlopen heeft. Ondanks haar verwarde geest weet ze moeiteloos beelden van haar geschiedenis op te roepen. Het kleine meisje dat voor het eerst een scherp mes vast mag houden, de zorgzame moeder, de teleurgestelde echtgenote. De voorstelling verbeeldt daarnaast ook subtiel hoe ons brein herinneringen vervormt en niet chronologisch bewaart.”

Waar komt de titel Het vervoegde leven vandaan?

“Joost II Sickenga heeft in een serie korte teksten deze vrouw tot leven gewekt. Iedere alinea leest als een gedicht, met als titel een werkwoordvervoeging: werken, willen, fluisteren, opvoeden, wanhopen. Door de poëtische subtiele tekst worden alledaagse situaties naar een filosofisch niveau getild. We willen al die ogenschijnlijk alledaagse handelingen die je als vrouw doet, al die tafels die je dekt, al dat eten dat je kookt, alle keren dat je je mooi maakt, vatten in steeds een sterk beeld. Soms valt dat beeld precies samen met de tekst, en soms wordt het juist veel abstracter. Dan wordt een theedoek een jurk en later weer een kussensloop.”

Waarom spreekt dit onderwerp je aan?

“Omdat het me doet denken aan mijn oma en mijn moeder. Het personage dat ik speel is geboren in de jaren dertig van de vorige eeuw. Het tijdsbeeld en de mores die veel bepaalde voor vrouwen is door de hele tekst voelbaar. Ik vind het een fascinerende tijd: de hoofdpersoon groeit op in de naoorlogse jaren, krijgt een gezin in de jaren zestig en is bejaard rond de negentiger jaren. De tijdgeest werd steeds vooruitstrevender, maar de realiteit voor veel vrouwen bleef hetzelfde. Om zes uur hoorde het eten nog steeds gewoon op tafel te staan.”

Herken je ook iets van jezelf in de tekst?

“Ja, de voorstelling heeft iets universeels, want ik herken ook veel dingen van mezelf.  Mijn leven is natuurlijk ogenschijnlijk veel moderner en makkelijker. Maar ook ik kan me inleven in de korte gebeurtenissen, zoals die zijn beschreven. De eerste keer dat je als kind door een donker huis loopt op zoek naar je ouders en ze zijn er niet. De keren dat je relatie ineenstort en je luistert naar de ander die op kousenvoeten door het huis sluipt. De keren dat je knetter wordt van de dagelijkse klussen en drukte en woest het huis uit loopt. Deze voorstelling laat heel mooi zien dat we allemaal onderdeel zijn van iets groters. We zorgen, er wordt voor ons gezorgd en we hebben lief."

Op deze site worden cookies gebruikt, wilt u hiermee akkoord gaan?