★★★★ De Volkskrant "De problematiek is herkenbaar en serieus, de toon licht, soms hilarisch"

★★★★ De Volkskrant "De problematiek is herkenbaar en serieus, de toon licht, soms hilarisch"

RAZENDSNELLE SCENES EN FLITSENDE DIALOGEN:
MET GIDSLAND HEEFT KUNSTHART EEN WAARDIGE OPVOLGER

Door Karin Veraart

Scènes volgen elkaar razendsnel op, de dialogen zijn flitsend, het spel is sterk, de regie van Lineke Rijxman vindingrijk. Gidsland, geschreven door Nathan Vecht, is een waardige opvolger van Kunsthart.

Een actualiteitenprogramma dat vooral niet te serieus mag zijn, politiek geharrewar over het asielzoekersbeleid en woede en onzekerheid in Groningen wegens de omgang met de aardbevingen. Gidsland, de nieuwe voorstelling van Mugmetdegoudentand, duikt er meteen vol in: het hart van Nederland.

En dat doen ze met veel humor. Gidsland werd geschreven door Nathan Vecht, ook auteur van het succesvolle Kunsthart van de Mug, een paar jaar terug. Daarin ging het over (de Nederlandse) identiteit aan de hand van politiek en kunst, met heerlijke scènes - over de fietstunnel en het Rijksmuseum, Mark Rutte, Mariss Jansons, de kroning en een dj - waarin er bijna niets goed afliep.
Een puberdochter tracht het Wilhelmus te doorgronden terwijl de muren steeds meer scheuren vertonen
Gidsland nu, blijkt een waardige opvolger. Het tempo ligt hoog; scènes volgen elkaar razendsnel op, de dialogen zijn flitsend, het spel is sterk, de regie van Lineke Rijxman vindingrijk.

Het begint veelzeggend: een presentatrice (Ilke Paddenburg) kondigt haar programma aan, maar struikelt over de titel van een onbenullig liedje dat er omwille van het format nu eenmaal in moet. Even later zijn we bij een hectisch crisisberaad, waarin de verantwoordelijke minister (Guy Clemens) probeert zijn politieke hachje te redden zonder zijn ethisch besef helemaal te verliezen. En kort daarop zitten we in de Groningse huiskamer van Jantien Andringa (Anniek Pheifer) waar een puberdochter het Wilhelmus tracht te doorgronden terwijl de muren steeds meer scheuren vertonen.
In de krimpgebieden waar de bakker verdwijnt en het azc verschijnt
De problematiek is herkenbaar en serieus, de toon licht, soms hilarisch, en dat werkt goed. De acteurs stappen van de ene rol in de andere, maar blijven steeds geloofwaardig, in welke malle situatie ze zich ook bevinden. Op het dakterras van een bekende televisiepresentator tijdens een alcoholrijk feest, bij de opnamen van een documentaire door de documentairemaker des vaderlands (voor de welwillende verstaander zijn er ook leuke verwijzingen naar zelfbenoemde BN'ers), in de krimpgebieden waar de bakker verdwijnt en het azc verschijnt.

Uiteindelijk moeten veel lijntjes worden samengebracht, maar dat lukt de makers wel. In het programma dat in de eerste scène werd aangekondigd, verzamelen de hoofdfiguren zich voor een discussie. Die mag volgens genoemd format niet al te diepgaand zijn en wordt afgewisseld met een dom filmpje-van-de-dag en een zomerhitje van artiest Erwin (Xander van Vledder). Maar dan gebeurt er in de studio iets waardoor alles uit het lood raakt en gesprekken een andere wending nemen. Heel voorzichtig groeit het inzicht dat er misschien niet voor iedere kwestie een direct passende oplossing is. Waarop er een geliefd Gronings lied met zuidelijke tongval klinkt. Mooi wel.

Bron: www.devolkskrant.nl

Op deze site worden cookies gebruikt, wilt u hiermee akkoord gaan?