De draagmoeder inspireert theatermakers

De draagmoeder inspireert theatermakers

Marijn van der Jagt liet zich voor het artikel 'Baas over andermans buik - de draagmoeder. Een ideale leefomgeving' in De Groene Amsterdammer inspireren door onze voorstelling Buik. Een verhaal over het draagmoederschap als onderwerp van voorstellingen, series en films en hoe kunstenaars verbeelden wat deze vooruitgang ons heeft gebracht. 

"In romantische komedies is het een klassiek gegeven: een minutieus voorbereid aanzoek dat in het honderd loopt. Bij de nieuwe voorstelling van mugmetdegoudentand weet het publiek waar Bob op uit is, maar Marit weet nog van niks. Hij wil er een plechtig moment van maken. Heeft haar uitgenodigd op een weekend in een vakantieparkhuisje en haar lievelingsgerechten bereid. Zijn plan is om haar bij het toetje De Vraag te stellen, omkleed met een bevlogen speech. Helaas is Marit hem voor. Als hij binnenkomt met de tiramisu raadt ze wat hij wil gaan zeggen: ‘Ik denk ineens: dat wil-ie natuurlijk vragen. Je staat zó onhandig te doen.’ Waarop Bob kwaaiig reageert en het meteen hommeles is tussen die twee.

Wat hier geestig ontspoort is geen huwelijksaanzoek. Het is een hedendaagse variant erop. Bob wilde aan zijn zus Marit vragen of ze voor hem en zijn levenspartner Juan een kind wil dragen. De voorstelling Buiklaat zien hoe zo’n draagmoederverzoek, dat toch behoorlijk eervol en intiem is, twee mensen met een hechte relatie óók van elkaar doet vervreemden. Bob en Marit, heerlijk gespeeld door Marcel Musters en Lies Visschedijk, kennen elkaar door en door en hebben veel gemeen. Ze houden er allebei van hun eten zo snel mogelijk naar binnen te proppen; na het hoofdgerecht liggen ze uit te puffen met hun volgestouwde buiken schaamteloos bloot. Het verschil tussen háár buik en de zijne is dat Marit op haar veertigste nog in staat zou zijn om er een kind in te dragen. En dat de homoseksuele Bob en zijn geliefde hartstochtelijk op zoek zijn naar zo’n buik. Als Marit erachter komt dat Bob en Juan (die niet bij het broer-en-zus-weekend aanwezig is) met de draagmoedervraag hebben gewacht totdat zij niet meer lijkt te verlangen naar een eigen kind is dat voor haar vreemd ongemakkelijk. Blijkbaar hebben de mannen haar al tijden geobserveerd en geëvalueerd.

Aaf Brandt Corstius schreef met Buik, haar derde toneelstuk voor Musters en Visschedijk, een actuele zedenkomedie. De Vraag van Bob aan Marit is aanleiding voor ontboezemingen, aantijgingen en snedig gebekvecht tussen broer en zus, en voor een analyse van de mores rondom een draagmoederverzoek. Want: hoe vraag je zoiets eigenlijk? En wat te doen als de beoogde buikbezitter niet meteen toehapt. Zo iemand proberen over te halen, is misschien niet zo kies. Daar moet je dan ook argumenten voor vinden. ‘En als ik een nier nodig had?’ probeert Bob het vastgelopen gesprek weer op gang te brengen. Waarna zich een discussie ontspint over of een kind een noodzaak kan zijn om door te kunnen leven.

Het grote wonder heet het boek dat Bob in Buik te voorschijn haalt met kleurenfoto’s vanuit de baarmoeder – van cellenklont tot affe baby. Er was een tijd dat we niks wisten over het wonder dat zich afspeelde in een vrouwenbuik. Intussen zijn we zo ver dat we eitjes kunnen ‘oogsten’ om ze in een laboratorium buiten te bevruchten, een nieuwe mogelijkheid voor geliefden die zelf geen nageslacht kunnen produceren. Bob verzucht hoe oneerlijk het is dat heterostellen gewoon kinderen kunnen maken zonder dat ook maar iemand hun een vraag stelt over de timing, of over hoe écht hun kinderwens eigenlijk is. Het draagmoederschap is een teken van emancipatie, van vooruitgang. En het is opvallend hoeveel verhalenvertellers momenteel dit thema oppakken om te verbeelden wat deze vooruitgang ons heeft gebracht. Komische misverstanden, zoals in Buik. Het bizarre huiskamerdrama in de recente voorstelling CarryMe van Firma Mes, waar een draagmoeder inwoont bij twee wensouders. (...)" Lees de rest van het artikel hier. 

Op deze site worden cookies gebruikt, wilt u hiermee akkoord gaan?