Smoeder - Aantekeningen van een dochter

Smoeder - Aantekeningen van een dochter

‘Verdriet werkt als een telefoonverbinding. Als ik m’n verdriet toelaat dan ben ik weer bij haar.’

Dat schreef de toen 29-jarige Maria Goos in een van de vijf notitieboekjes die zij bijhield in de maanden na de dood van haar moeder in 1985. Sindsdien las ze ze nooit meer. De boekjes verdwenen in een koffer op zolder.

Maar haar moeder, en het thema van het moederschap, bleven haar bezighouden. In 2003, inmiddels een gelauwerd toneelschrijfster, schreef en speelde ze in het successtuk Smoeder, over haar moeder en die van acteur Marcel Musters. Goos en Musters vertelden elkaar over de levens en de dood van hun Brabantse ouders en over hun gebrek aan cynisme of bitterheid. Over de kracht om in aanvaarding te kunnen leven.

Dit voorjaar gaat Smoeder – 15 jaar later in première. Daarin geven de moeders voor het eerst commentaar op de levens van hun kinderen sinds hun overlijden. De dagboekjes kwamen ter sprake en Musters drong aan om ze te lezen en te gebruiken. Maria gaf ze ongelezen aan haar dochter Roos. Zij werd er diep door getroffen en maakte ze klaar voor publicatie.

In de emotionele notities verwerkt de jonge Maria Goos al schrijvend het grote verlies van haar moeder. De lezer wordt meegesleept door Goos’ leven, haar moeders leven en dat van haar vader. Het is een tijdsbeeld, een familiegeschiedenis en een oerkreet, eerlijk en aangrijpend. ‘Ik wil ‘r eigenlijk wel kwijt – ik wil weer leven’, schrijft ze. En ook: ‘Het verdriet van de eerste week lijkt nog het meest op geluk.’ Zo zien we in de rouw ook iets moois geboren worden: Maria Goos als schrijfster op het scherpst van de snede.

Smoeder - Aantekeningen van een dochter is een schitterend en herkenbaar document over wat het betekent om een moeder te hebben, en te verliezen.

Deze bundel is gesigneerd verkrijgbaar in het theater, na afloop van de voorstelling.

Op deze site worden cookies gebruikt, wilt u hiermee akkoord gaan?