Mexico werkdagboek. Deel 4.

Mexico werkdagboek. Deel 4.

Werkdagboek uit de repetitieperiode
van de voorstelling Mexico.
Deel 4: geschreven door Maureen Teeuwen.

 

Maandag 5 maart
Ik vertrek maandag vanuit Haarlem naar Amsterdam. De trein heeft vertraging en ik sta op het perron. Het is erg koud maar prachtig, helder weer. De rails glimmen in de zon.
Vandaag doen we de hele dag losse improvisaties in de zogenaamde wachtkamer. Op die manier geef je jezelf de kans om nieuwe dingen te ontdekken, die je helpen bij de opbouw van je personages en de scènes. Het levert veel op en het is erg leuk om te doen.
Ik heb ontdekt dat ik al twee "lekkere" pennetjes kwijt ben. Ik zie de anderen er niet mee, maar waarschijnlijk zijn ze erg in trek. Na de repetities ga ik naar de Hema om een nieuwe te kopen.

Dinsdag 6 maart
Om acht uur' s morgens word ik wakker van de deurbel. Er staat een verwarmingsmonteur voor de deur die, nadat hij mijn kamer is binnengekomen, verbaasd uitroept: "Maar hier moet ik helemaal niet zijn". Het gaat hem namelijk om centrale verwarming en ik heb gevelkachels. Het voordeel van deze onverwachte inval is dat ik vroeg op ben en zodoende zie dat het schitterend weer is.
Vandaag laat ik een act zien waarin ik een gedicht van Herman Gorter gebruik. In het gedicht staat: "Ik vin je zo lief." Ik zeg het tegen Malou terwijl ik haar pest. We improviseren door op deze act, en het blijkt dat een tekst van Malou er goed op aansluit.
Als ik 's middags weer buiten sta, is de maan al op. Hij staat heel mooi wit aan een strakke, blauwe hemel. De Franse schrijver Marcel Proust schreef ooit (ongeveer) het volgende: "De maan die overdag op is, lijkt op een actrice die te vroeg in het theater is en het decor bekijkt waarin ze 's avonds de hoofdrol zal spelen."

Woensdag 7 maart
Het is mooi weer; minder koud, zacht en regenachtig. Ik fiets door het Vondelpark naar de Mug en zie al dikke knoppen aan de bomen.
Ik neem samen met Michiel mijn teksten door. We besluiten dat ik fictiever met de tekst zal omgaan, meer als rolfiguur dan als mezelf.
We doen een doorloop met alleen Marjolijn erbij. We stoppen waar het nog niet goed gaat, bespreken de scène en gaan dan weer verder. We maken een volgorde voor morgen. Ruud, Marjolijn, en Michiel en Dirk praten over het decor.
Als ik buiten kom is het al donker en de maan is bijna vol.

Donderdag 8 maart
Het is bewolkt en het miezert als ik om half tien de P.C. Hooftstraat inrijd. We gaan kleding kopen bij niemand minder dan Edgar Vos. Marjolijn had al research verricht in de winkel en wat ze uitgezocht heeft klopt precies.
We werken kort aan afzonderlijke scènes en doen daarna een doorloop zonder stops. We zijn na afloop behoorlijk tevreden: de volgorde van de scènes vormt min of meer een geheel en er gebeuren mooie, spannende en ontroerende dingen tussen ons.
Alles wat niet meer nodig is op de vloer wordt opgeruimd. Morgen komt het decor. Er is een nieuwe fase aangebroken. Ik zie plotseling één van mijn lekkere pennetjes. Iemand anders vond ze waarschijnlijk ook erg lekker, want er is behoorlijk aan gekloven.

Vrijdag 9 maart
Het is bewolkt. De vuilniswagen is geweest. er is een zak kapotgescheurd waarvan de inhoud nu verspreid over de stoep ligt, compleet met een kapotte plant en een waaier van glimmende, zwarte potaarde.
Ik ben behoorlijk zenuwachtig. Vandaag komen er voor mijn gevoel heel wat mensen kijken: Joan, Frank, Truus, Louis, Ruud, Dirk, Marjolijn en Michiel. Maar het is ook prettig dat ze komen kijken: je gaat al wennen aan publiek en het is goed om te horen hoe e.e.a. op anderen overkomt. Ondanks de zenuwen merk ik dat ik tijdens de doorloop toch prettig aan het werk ben. Ook al gaat het hier en daar niet goed, toch ga ik door met per scène zo goed mogelijk "de intentie pakken". Het is een vruchtbare doorloop. er worden na afloop hele duidelijke dingen gezegd, zoals: je startte met een bepaalde figuur en die zakte weer weg. Of: leren de dames in de wachtkamer elkaar uiteindelijk kennen of niet? En: de scènes zijn nog te netjes afgerond zodat ze het verloop van de voorstelling niet "stuwen" naar een hoogtepunt of uitbarsting.
Ruud en Dirk sleutelen het decor in elkaar. Het ziet er heel mooi uit. Onder het genot van chips, wokkels en wijn genieten we van het beeld dat nu is ontstaan. Wat een verschil met vorige week.

Op deze site worden cookies gebruikt, wilt u hiermee akkoord gaan?